Żałujesz, że nią nie jesteś z wyjątkiem chwil, gdy zapalają się stosy.

I drink you in and breath you out

aife — Sun, 13 Nov 2011 18:05:30 +0000

Psychoanalizuję księżyc. Siebie przez niego. Drugi dzień z rzędu odbiera mi mowę, gdy wschodzi na niebo. Pluję sobie w brodę, że nie mam aparatu pod ręką, choć nie wiem, czy jego piękna nie opisałby lepiej dotyk drugiej dłoni. Sięgam po nią bezczelnie i głaszczę kciukiem przegub i nadgarstek. Rozrysowuję historię, spisując wnioski. Zahipnotyzowana pięknem melancholijnej kuli wypowiadam niemo diagnozę. Splatam palce i czekam na koniec świata. Zwężone źrenice, przez wargi przemknął uśmiech. Czuję jak mgła oblepia moje policzki, obejmuje czule niewidzialnymi dłońmi. Woła gdzieś, chce zabrać wszystkie troski, przyciąga i nęci. Chłód burzy wszystko. Budynek, który zabrał księżyc psuje wszystko. Patrzę na swoją dłoń, leży bezwładnie na płaszczu bez śladu drugiej dłoni. Znów śnisz na jawie, naiwna ruda. Samochód skręca w świat z betonowej płyty, nie ma już księżyca.

Królowa lodu

aife — Wed, 19 Oct 2011 20:05:35 +0000

Zepsuty prysznic każe wybierać między chłodem, a wrzątkiem. Widzę jak kabina, a potem cała łazienka, kryje się we mgle. Para wdziera się w płuca, czerwienieje skóra. Zanurzona w ogniu próbuję odrodzić się z popiołu nocy. Dzień przeszyty zimnym wiatrem. Zmarznięte dłonie muskają płomień jeżynowej świecy. Topnieje lód z opuszków, odrętwiałe myśli skrapiają się na klawiaturę. Zmęczone oczy niechętnie spoglądają w stronę oszronionej sypialni. Próbuję rozgrzać ją wiązką sztucznego słońca z nocnej lampki, która wskazuje wyobraźni szlak między literami sagi. Oszukuję rozum, zimno mi.

Come to me

aife — Wed, 05 Oct 2011 21:19:43 +0000

Zabić ciszę. Okiełznać hałas. Zamykam oczy. Parę głębszych wdechów, zaciśnięte pięści. Rozsadzająca energia skumulowana w czterech ścianach. Przykuta do krzesła, skrzydła spętane niewidzialną liną obowiązku. Schowane słońce, dziwny strach przed szarością. I tęsknota, chora, niezrozumiała… Po co, przecież wróci, odejdzie. Zniecierpliwienie, potrzeba, zawieszony w pyłkach kurzu erotyzm. Powietrze głaszcze skórę, stłumione światło wdziera się przez sploty ubrania. Westchnienie ulatuje przez przygryzione wargi. Wspomnienia rozplątują linę. Marzenia uwalniają. Sen na jawie.

Otwieram oczy… pustka. Proszę, zabierz mnie na spacer.

Chaos pod zamkniętymi powiekami

aife — Tue, 04 Oct 2011 08:04:31 +0000

Jak smutna i samotna byłaby dusza bez demonów. Odwiedzają w snach, szturchają, wyciągają dłoń, która okazuje się moją własną. Sięgają po więcej. Szepczą do ucha, a ich słowa wychodzą przez moje usta. Tak bliskie, tak niebezpieczne, tak niezbędne do życia. Straszą po nocach, bym obudziła się z ulga, że poranek przyniósł spokój. I samotność, demony poszły spać. Zazwyczaj budzą się wieczorami, gdy słońce zmierza w dół. Głodne wyczekują księżyca i wyją ze zniecierpliwienia. Otępione pięknem gwiazd wpadają w trans, śpiewają skuteczne kołysanki dla rozumu, który posłusznie się wyłącza. Pędzą żyłami burząc moją krew. Męczą się zabierając mój oddech. Dzikość i uwolnienie. Zdeptany rozsądek, który głęboko śpi. Nieokiełznana demoniczność, bo spętana byłaby niczym. Ja i moje demony. Uzależniająca współzależność.

When The Moon Is Round And Full

aife — Wed, 14 Sep 2011 08:11:30 +0000

Jest coś takiego jak wschód księżyca? To znaczy wiem, że jest, tylko nie wiem, czy fachowo się to tak nazywa. Nieważne, wczoraj był jeden z najpiękniejszych wschodów księżyca jaki widziałam w życiu. Cieszyłam się, że siedzę na miejscu pasażera, bo w momencie, gdy go dostrzegłam, wylądowałabym na pierwszym możliwym drzewie. Był ogromny, przez moment zastanawiałam się, czy nie jestem bohaterką Melancholii. Pochłoną mnie całkowicie. Był nisko, za nisko. Co chwilę skrywał się, a to za drzewami, a to za domami. Mój organizm wyłączył się na inne funkcje odczuwania, zostało tylko przebijanie się wzrokiem przez zabudowania i tęsknota za magnetyzującym widokiem. Chwilę później z trudem powstrzymywałam się od biegu, by wyminąć domy, ulice, ludzi. By znaleźć się na otwartej przestrzeni, by znów go zobaczyć.

Stałam na parkingu pod marketem o nieistotnej nazwie, mijana przez ludzi z przepełnionymi reklamówkami za kilka groszy. Zahipnotyzowana. Był już mniejszy. Zdążył mi nieco uciec, ale był, cholera… nadal był przepiękny. Kiedyś pisałam o tym, dlaczego północ jest najważniejszą godziną w ciągu dnia, nie potrafię opisać, dlaczego pełnia jest najpiękniejszym obrazem za niebie, po prostu… jest. Magiczna.

Melancholia

aife — Tue, 23 Aug 2011 21:30:17 +0000

Naelektryzowana emocjami planeta, dotychczas skrywana przez Słońce, zmierza ku ziemi, by zakończyć jej żywot. Melancholia to był dziwny film. O tyle dziwny, że po jego zakończeniu siedziałam wpatrzona w wygaszony ekran i czułam dziwną obojętność na zapalające się wokół światła i ludzi opuszczających salę kinową. Tak samo czułam się po wyjściu na warszawską ulicę, która wydawała się jakby smutniejsza, jakby nieco mniej ważna.

Film ten obejrzałam już dłuży czas temu, jednak, tak jak po wyjściu z kina, tak i później, moje wargi oblepiło milczenie.

Znalazłam piosenkę. Przyjęłam ilość odtworzeń w dawce bliskiej tej, od której narkomani kończą swoją marną przygodę z życiem. Zlała się ze skórą, popłynęła żyłami, zawisła na rzęsach. Słucham jej i widzę swoją Melancholię, wymija właśnie Słońce i ukazuje swoje bezczelne piękno. Wyciągam dłonie wysoko ku niebu i szukam elektrycznych połączeń. Kumuluję czułość i pieszczę czarne chmury nad moją głową. Nie są groźne, chowają przed promieniami, które zbyt często parzą moje ciało.

Nie umiem mówić, zgromadzone słowa buzują w środku, trzęsą dłońmi. Dawno też nie składałam płynnie słów. Chyba jednak ciągła walka je zmęczyła, bo w końcu wychodzą ze mnie leniwie. Odważyły się nawet, by kilka z nich wypłynęło przez usta. Zderzyły się z murem obojętności i wróciły z płaczem. Przeszkadzały.

Za trzy godziny będę się oddalać. Coraz wyżej, aż ból przeszyje głowę i zagłuszy myśli. Zbyt wiele radości, oczekiwania, wątpliwości i smutku się w nie wplątało. Suche, spuchnięte oczy, zmęczone mrużeniem. Besztane, by nie otwierały się zbyt szeroko, nie widziały zbyt wiele.

Zamykam. Znikam.

Mąciwoda

aife — Wed, 27 Jul 2011 14:55:38 +0000

Monologi stały się moją codziennością. Układam więcej opowieści niż kiedykolwiek. Starannie dobieram słowa, po czym topię je bezdusznie w swoim sumieniu. Nie mogę pisać. Gdybym zaczęła, słowa stały się rzeczywistością i zabijałyby mnie jeszcze bardziej. Zabawnie balansuję na linii dzielącej dwie skrajności, wpadając to na jedną stronę, to na drugą, zależnie od sennych podmuchów. Dziś z impetem popchnęło mnie ku smutkowi. Zwaliło z nóg i odebrało siły. Bliżej nieokreślona pętla zaciska mi się na szyi. Jestem dziś zmęczona i zła, bardzo zła. Na siebie i na swoje sny.

Jednorożec

aife — Sun, 03 Jul 2011 16:32:54 +0000

Świat za oknem rozmazał się w deszczu, trzeci dzień z rzędu. W żółwim tempie kompletuję swój nowy projekt, nie mając jeszcze do końca pewności, jak ma wyglądać jego koniec. Ciągle nowe pomysły, korekcje poprzednich. Tam opary miedzi, tu ręce pochlapane farbą. Deszcz nieprzyzwoicie rozciąga mój sen, ale i współgra ze spokojnym procesem tworzenia.

Szkic…

i symulacja.

Kurtka to część projektu MMM, o którym mam nadzieję napisać więcej wkrótce.

Ich liebe es

aife — Tue, 03 May 2011 15:54:44 +0000

Majówka w tym roku była wyjazdowa. Połączenie przyjemnego z pożytecznym, czyli rozpoczęcie sezonu wspinaczkowego na Frankenjurze. Wszystko mnie boli, więc cel wypełniony w 100%, a może nawet lepiej, bo poprowadziłam pierwszą drogą w skale. Zapewne będzie to pierwsza z wielu, jednak radości i satysfakcji, którą zdobyłam tam na górze, nie da się porównać z niczym, co mi się ostatnio przydarzyło. Mała euforia i duża dawka motywacji. Trochę jakbym przeszła na drugą stronę lustra, skąd wcale nie chce mi się wracać. Ale wróciłam, w dodatku pierwszy poranek po powrocie przywitał mnie śnieżycą. Czuję brutalne zderzenie z codziennością i już wiem, że wyjazd był za krótki. Na szczęście następny, na dłużej i dalej, jest już w planach. Tymczasem zostawiam Was z kilkoma ujęciami z pięknych okolic Obertrubachu. Żałuje tylko, że tak mało mam zdjęć z samego wspinania, ale taki już urok dwuosobowych wypraw.

Wylew goryczy

aife — Sun, 24 Apr 2011 21:15:04 +0000

Dziś jest jeden z wielu wieczórów, gdy rozprawiam się ze sobą i czuję, że odpuściłam coś bardzo ważnego. Patrzę na zdjęcia ze starych sesji i przypomina mi się moja sparaliżowana z radości morda, jakby cała energia kosmosu wlała mi się w oczy przez wizjer aparatu. Do tego coraz ciężej mi się pisze. Trzymam w ustach słowa, które za nic nie chcą się łączyć w zdania. Ogarnia mnie agresywna frustracja. Ilekroć kasuję kolejne zdanie, mam ochotę wyrzucić klawiaturę przez okno. Potrzebowałam się wyżyć, ale i to mi nie wyszło, więc oszczędzę sobie więc kolejnych rozczarowań i postawię smutną, rozgoryczoną kropkę.

Wiem, że wrócę. I fotograficznie, i słownie. Tylko musi się coś stać. Coś co mnie wrzuci spowrotem na właściwy tor. Niedługo krótka podróż, myślę, że pomoże.