Zakazany owoc

W poniedziałek Sara poszła do żłobka po dwutygodniowej przerwie. Tak się złożyło, że ją odbierałam i byłam świadkiem pewnej sytuacji. W korytarzu, gdzie przychodzi się po maluchy i przebiera do wyjścia, wisiały ostatnie prace dzieci do odbioru przez rodziców. Tym razem były to narysowane kształty owoców, a w środku znajdowały się ponaklejane kawałki plasteliny. Równe kawałki, równe odstępy, wszystkie prace prawie jednakowe, a przecież to 2/3latki więc jak to możliwe?

Sara spytała gdzie jest jej obrazek, wytłumaczyłam, że dzieci je robiły jak ona była z rodzicami nad morzem i powiedziałam, że zrobimy plastelinowe owoce w domu.

Po przyklejeniu pierwszych kawałków plasteliny, przypomniałam sobie tamte prace i wydało mi się to wręcz smutne, że od małego uczy się ich jakiś szablonowych zachowań, ogranicza się je, nie przedstawia możliwości. Pokazałam Małej jak można paluchami rozetrzeć naklejone kawałki, porobić dziurki ołówkiem lub poodbijać kółka dzięki nakrętce. Sama po chwili wpadła na pomysł robienia kresek i tak dodatkowo wymieszała kolory.

Gdy patrzę na ten obrazek czuję olbrzymią radość. Widzę te drobne kształty, mazania, odbicia, widzę jej spontaniczność i radość z tworzenia.

Po tym wszystkim przypomniałam sobie o tekstach typu ‘nie ucina się kończyn’, ‘prześwietlone zdjęcie’. Wszystko ma być takie, a nie takie…  Przestałam już nawet zauważać takie komentarze, jednak dotarło do mnie, że ograniczeń uczą nas od dziecka. Zaczyna się niewinnie od taśmowych prac w przedszkolach, a kończy na niespełnionych artystach z ABC fotografii jako wyrocznią.

Oni wiedzą lepiej jak patrzysz i co widzisz?

Może po prostu nie potrafią tak patrzeć.