Niczego nie będzie żal

Koncert nad koncertami.

Skakałam, wydzierałam się z całych sił, chwilami do tego stopnia, że odbijałam się w pół przytomna od osób stojących obok próbując złapać oddech i równowagę. Doprowadzałam swój organizm do skrajności. Najgłośniej, najwyżej, najmocniej.

[włącz, zanim przeczytasz dalej]

Była jednak chwila ponad wszystko, co mogłam sobie kiedykolwiek wymarzyć. Wchodząc na mojego bloga wita Was zawsze jedno zdanie, mój osobisty jednolinijkowy hymn Niczego nie będzie żal. Pochodzi on z piosenki Leszek Żukowski, oczywiście Comy. Było kilka takich momentów w moim życiu, że jechałam pustymi ulicami w środku nocy i wykrzykiwałam swój hymn przez łzy. Może te słowa stały się moją wymówką na wszystko, może po prostu ucieczką. Wczoraj stały się wolnością.

Grali już bis, gdy usłyszałam pierwsze dźwięki Leszka. Z zamkniętymi oczami stałam prawie nieruchomo, zaciskając pięści i tłumiąc napływające we łzach emocje. Uwolniłam je szeroko otwierając usta, z których wydobywały się słowa, które kojąco ginęły w tłumie. Otworzyłam oczy i zobaczyłam jak Mati pomaga unieść na tłum kolejne osoby. Spojrzał na mnie i z ruchu ust wyczytałam ‘Chcesz?’. Po raz pierwszy w życiu nie tylko chciałam, ale i naprawdę tego doświadczyłam. Kilka sekund później byłam niesiona na dłoniach przez tłum krzyczących ludzi i ja sama z szeroko otwartymi oczami, rozpostartymi ramionami płynęłam i krzyczałam z całych sił, że niczego nie będzie żal… Chwilę później dotarłam pod scenę, ochroniarz ściągnął mnie przez barierkę. To była moja chwila.

Tuż za moimi plecami stał Roguc, przede mną setki ludzi. On, oni i ja, wszyscy krzyczeliśmy te same słowa. Chwila, która trwała kilka sekund stała się dla mnie wiecznością. Stałam, uderzałam pięścią w powietrze i z oczami pełnymi łez wbitymi w tłum wykrzyczałam swój hymn. Nie na pustych ulicach, nie pod osłoną nocy. Tym razem poczułam, jakby cały świat mnie usłyszał.