O krok dalej

Zanim pojawi się wszystko inne.

09.08.2008r., godz. 11:24

Postanowiłam, że na czas wyjazdu nie otworzę laptopa. Stało się jednak. Nadal otoczona drzewami słyszę jeszcze dobiegający znad jeziora szum wody i trzcin. Dziś wieje najmocniej. To co chcę opowiedzieć musi być spisane tu i teraz. Nie chcę odgrzewanych wspomnień i prób przypomnienia sobie co ja wtedy dokładnie czułam. Jestem i czuję nadal. Zatopiona w emocjach, dałam się porwać. Po raz ostatni poszłam na pomost, po raz pierwszy byłam całkowicie sama. Jakby wszyscy wiedzieli, jakby rozumieli, że potrzebuję intymnego pożegnania. Przyjemny chłód mieszał się z liźnięciami promieni, drażniąc przyjemnie skórę. Opuszki palców sunęły po poręczy czując każdą rysę i rdzawy nalot czasu. Deski uginały się miękko pod stopami. Płynęłam. Każdy fragment mojej twarzy, dekoltu i szyi został pieszczony przez wiatr przy pomocy moich własnych włosów. Pocałunek na pożegnanie. Położyłam się na plecach mrużąc oczy niezdolne wytrzymać spojrzenie ostrego słońca. Poddałam się i zamknęłam je całkowicie skupiając na zapominaniu. Tak, zapominałam. Nie potrzebuję pamiętać, co czułam w tamtej chwili, nie potrzebuję wiedzieć co czuła każda komórka mojego ciała. Wystarczy, że zapamiętam, że byłam wtedy szczęśliwa. I osiągnęłam rzecz dotychczas nieosiągalną. Spokój idealny. Zapomina się wtedy o szumie wody, wiejącym wietrze, słońcu, o sobie samej. Na te kilka minut stałam się nicością. Byłam nietykalna.

Chcę żyć dla takich chwil.

Cisza.